اینجا در زاگرس، ماه نه فقط ماه است، که فانوسِ شبِ کوهستان، بلکه دیدهبانِ بیخوابِ بلندیهاست، که رازِ شب را آهسته بر سینهی سنگها حک میکند. شبِ کوهستان، شبِ عظمتِ خاموش است. شبِ مکاشفهی سنگها، مناجاتِ درختانِ بلوط و سماعِ ستارگان بر بلندای قله ها. نه بانگی، نه رنگی، نه فریبِ فانوسی، نه خندهی چراغی؛ تنها سکوت است و سکوت که همچون دعای عارفی شبزندهدار، در دامنهها طنین میافکند. باد، پنهانی از شیارِ درهها عبور میکند، چنان که ذکری بیکلام بر لبانِ
برچسب:
نویسنده: سپیده شاکری